Zelfs de titel ben ik zelf

Het is weer een dag dat ik schrijf vanuit gedachten.

Dat ik glimlach maar daarachter schuilt een andere kant van Sander.

Een omweg in wat ik denk zorgt dat woorden anders vloeien.

En uiteindelijk kom ik terecht bij het toch eigenlijk onbedoelde.

Het onzegbare wordt gezegd en omgezet in klanken.

Ik snap mijn eigen denken niet en dat maakt ‘t dus anders.

Misschien dat minder denken helpt maar ik denk niet dat het veranderd.

Mijn brein is een gevechtsterrein en ik mijn eigen tegenstander.