De boom

De mooie boom,
daar midden op het plein.
Hij geeft zoveel rust,
hij heeft zoveel gevoel.
Wat hij wel niet allemaal doet,
en allemaal zo goed.

Hij is zo mooi,
maar ze moesten weer meer ruimte.
De bijl hakte er hard op in,
het was moeilijk om te zien.
De ene vezel na de andere scheurde,
het ging zo traag.
Het was zo moeizaam,
al die pijn na wat hij had gedaan.
Is dat nou terecht?

Die mooie boom is er nu niet meer.
Al die rust,
al die schoonheid.
Met een grote klap kwam er een einde aan.
We hadden meer ruimte,
maar alle rust,
alle schoonheid.
Niets ervan hadden we nog.

Toen hij neerging,
ging de rest van de wereld met hem mee.
We wilden hem zo graag houden,
maar hij is al heen.
Samen met zijn pracht,
samen met zijn macht.

Ik had veel met hem gedaan,
Maar nu is alles vergaan.
Ik zal het ze nooit vergeven.
Meer ruimte,
ze moesten eens weten.