alleen zo bang

Dichterbij dan ooit lijkt nu het moment van volwassen worden,zo lang al verwacht
Het zorgt dat ik vaak niet slapen kan in de voor mij zo eenzame nacht
Steeds weer wordt ik wakker alleen in mijn bed,denkend aan wat ik heb gedroomd
Voel ik me klaar om te strijden tegen weer een nieuwe dag waarvoor ik ben klaar gestoomd
Telkens die strijd en de drang om mezelf te bewijzen dat ik het nog altijd kan
Niemand die weet wat het is,en niemand die zegt doe eens rustig man !
Alleen ik kan mezelf de rust brengen die ik zo hopeloos zoek in een wereld voor mij zo koud
Vluchtend in zogenaamde vriendschap,in de armen van iemand die uiteindelijk ook niet oprecht van mij houdt
Ik kan mezelf wel schieten zo stom voel ik me zo vaak de ganse dag
Maar steeds niets willen laten merken aan de mensen om me heen,steeds die gulle lach
Al wil ik uitschreeuwen wat me zo kwelt,zeggen wat me dwars zit en welk verdriet mij steeds opnieuw velt
Altijd haat voor mensen die het zo vaak zo goed bedoelen,maar die niet mijn intense pijn kunnen voelen
Wanneer stopt de pijn die mijn hart zo sterk doet beven,wanneer begint voor mij mijn eigen leven ?
Zal ik rust vinden en geluk in wat iedereen noemt,mijn eigen huis ?
Of wordt het gewoon een plaats vol kwellingen,die ik zal noemen ‘’ thuis ‘’ ?
Ik weet gewoon niet welke richting voor mij de juiste is
Telkens weer die intense pijn en het verdriet uit het verleden,dat grote gemis
Ik bouw aan een toekomst zeg de menigte om mij heen
Zelf voelt het alsof het gewoon is dat ik het op deze manier doe en gaat ook dit gevoel weer van mij heen
Hoort dit bij het proces dat opgroeien heet,en wordt ik op mijn eigen manier volwassen ?
Of bestaat mijn leven uit onophoudelijke regen gevormd door ontelbare diepe plassen ?
Het duurt me soms niet lang genoeg en zo vaak duurt het me allemaal zo veel en veel te lang
En toch met al die mensen om me heen voel ik me zo vaak alleen en zo vaak zo bang !