Stuk lopend?

Na een paar weken samen al moeilijke tijden,
Verstop je je om niet te hoeven lijden,
Laat je me alleen, gevlucht van de realiteit,
Raak ik langzamerand het grip op je kwijt.
Zo bang op je te verliezen, toch zie ik het komen,
Alles van later valt kapot, de eindeloze dromen.
Voor altijd staat geschreven, gedrukt in mijn hart,
Maar over die letters valt een plek zwart.
Met inkt geschreven, tranen druppelend op papier,
Voel ik je hand op de mijne, ookal ben je niet hier.
Elke aanraking kan ik voelen, maar de pijn doorsnijd,
Rukt het mooie gevoel weg wat door mijn hart heen bijt.
Ik wil je zo graag weer zien maar geen teken van jou,
Geen overvloedige reactie als ik zeg dat ik van je hou.
Mijn hoofd onder de deken, terwijl ik je bij me wil,
Blijft het vanuit jou kant over afspreken akelig stil.
Mijn hoop om je weer te zien, spoel ik weg met tranen,
Die mijn angsten uitdrukken in eenzame banen.
Ik zie alles gewoon gebeuren maar kan er niet bij,
Terwijl het enige wat ik wil is jou voor altijd bij mij.