Schokgolf

één rimpel in de pels veranderde de zee
in brullende tijgers, vlammenspuwende
reactoren. wegen van de baan, de huizen
afgedreven op fundamenten van water.

scholen worden lijkenhuis. er wordt met
zwart krijt geschreven. geen sneeuwman
vult de lege spiegels. uit dit niemandsland
steken enkel nog de kreten als splinters.

sporen van op hol geslagen paarden,
de ruiters van de Apocalyps afgeworpen.
welke kersenbloesem durft hier nog
bloeien? hoe in holle woorden wonen?

en toch wordt er opgebaard en gebaard,
zoekt een kind tussen steenbrokken en bre-
kende aardkorsten de hemel af naar zielen.
opgevlogen, dalen ze weer als vlokken.

Mark Meekers