Eenzaamheid

vrezend dat onze tedere periode tenslotte was
weggestorven
nog steeds wachtend op een finale strook
van jou mond
smekend om nog één goëtische
seconde
bezwijkend in mijn eigen oceaan van zeurend
verlangen
steeds aandringend om een vertrouwde
keuze
duchtend ijzen voor mijn spoedige
lege geraas
krijtend de zin naar onbereisd morgen
wegwassen
bedenkend dat geruststelling nu nooit meer te bespeuren zal zijn
want louter voor hem wou ik verstrijken
maar onder geen beding begeer ik
dergelijk bezield te zijn