my way of life

Huilend op de grond van onbeschreven pijn
ogen dicht geknepen voor de angst
die liever niet meer gezien wordt
waarom moest het nou zo zijn..
Gedachtes dwalen rond zonder doel
schreeuwen heeft geen nut meer
niemand die me ooit horen zou
niets kunne zeggen over me gevoel..
Opeens totale stilte..
het leek zo eenvoudig ineens
niemand die het merken zou
mee gedreven door de kilte..
waarom is de grote vraag
die niemand kan beantwoorden
niemand die het voelen kan
want jij wilde dit graag
--------------------------------------------------------------
Het leven van mij,
Is niet altijd even vrolijk en blij.
Soms een dag vol blijdschap soms een dag met verdriet,
Maar niemand die dat ziet.
Want het is van binnen niet van buiten,
Had ik maar een deurtje met verdriet dan kon ik hem sluiten.
Een hele dag vol verdriet met een vader die ik mis,
Omdat mijn vader er voor mij niet is.
Al 5 jaar lang weg en komt niet weer,
Ik hou me sterk en zeg als vader wil ik hem niet meer.
maar het gaat niet over de pijn,
Ik wil gewoon een kind van een vader zijn.
Ik zou nu alleen maar over mijn vader kunnen dromen,
Want mijn vader die zou nooit meer komen
--------------------------------------------------------------------
Ik kijk om me heen,
uitzicht is er geen.
Ik kijk in het rond,
grijze muren en een zwarte grond.
Aan elke muur zet ik een hand,
Een kille, koude wand.
De muren lijken tegen me aan te drukken,
ontsnappen zou me nooit kunnen lukken.
Ik ga sneller ademen en het zweet breekt uit,
ik hoor stemmen eerst zacht, nu luid.
Ik begin zachtjes te snikken,
Telkens heb ik van zulke blikken.
Ik wil dat het weggaat,
dat dit gevoel mijn lichaam verlaat