Jij bent mijn waarheid
Gun me wat tijd om te leven zonder jouw, want dat heb ik nooit geleerd.
Ik zou duizende levens willen lijden met jou naast me,
en dan nog zou ik naar je verlangen, zoals een woestijn verlangt naar water
en mijn papier verlangt naar inkt.
Ik geloof dat ik nu besef, wat ik altijd al wist. Jij bent mijn waarheid.
Het doet met de dag meer en meer pijn, juist omdat ik je net heb laten gaan.
Ik had moeten weten, dat ik je om mn taille had moeten binden,
je had moeten dragen als een tattoo, want ik had geen geheimen meer voor jouw,
Waarom heb ik je niet vastgehouden? Het lijkt zo grappig, want het leven
gaat door, en niemand om me heen lijkt ook maar op te merken welke
vergissing ik heb gemaakt. Dus ik hoop dat ik er over een tijdje hard om kan
lachen, maar ik weet, dat ik er met de tijd alleen maar harder om ga huilen.
Reacties op ‘Jij bent mijn waarheid’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
