Door jou

Door jou voelde ik geen pijn,
Door jou kon ik mezelf zijn
Door jou voelde ik de grond weer onder m'n voeten. Nu weet ik dat het anders had gemoeten. Ik merk nu pas hoe belangrijk je voor me bent. Maar ik maakte fouten net zoals jij. Nu wil je niet meer met me praten, dat heb ik heus wel in de gaten. Want je vond dat ik fout zat. Als je me nu nou maar een kans gegeven had. Dan was ik nu niet bang geweest om vroeger naar de toekomst te halen, en zaten wij beiden nu niet te balen. Maar nu word ik behandel alsof je me niet meer kent. Soms lijkt het net alsof je jezelf niet meer bent. Want wat is er nou echt aan de hand? Je hebt me verruild voor nieuwe vrienden die zijn aangestrand. Als jij en ik nou maar onszelf blijven dan hoef ik niet nog meer van dit soort gedichten voor jou te schrijven. Want het doet me zoveel pijn dat wij niet meer samen zijn. Want ik ben echt niet van het soort mensen dat andere bedriegt of tegen ze liegt. Maar als jij echt denkt dat ik zo vals ben. Dan ben je echt niet de vriendin die ik ken. Want je was juist altijd zo lief en behulpzaam en wist altijd hoe ik me voelde. Je weet hoop ik vast wel dat ik dit alles niet zo bedoelde. Maar je moet weer in me gaan geloven, ookal kan ik je niks beloven. Want ik ben maar zo gewoon. Maar onze vriendschap was een droom. Maar die vriendschap was niet sterk genoeg, want hoe hard ik ook zwoeg ik weet dat er een dag gaat komen dat het echt over is. En het is niet aan mij dat ik beslis dat die dag nu, morgen of nooit is. Maar hoe, wanneer en waarom dat ook gaat gebeuren weet dan dat je het niet hoeft te betreuren. It is just the way things are. Ik hoop dat we stoppen met afstand houden van elkaar ook al is dat soms zwaar. En dat we weer net zulke vriendinnen voor elkaar zullen zijn als voorheen. Want wat ben je nou met er geen een?