vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Van mijn adem ontnomen
Jou ogen zo diep als eindeloze gangen.
Jou lippen zo zacht als babij billen.
Ik kijk je aan, vol verlangen.
Jij doet me van top tot teen trillen.
Mijn gedachte, zo chaotisch als mijn planning.
Mijn buik, kriebelend als pauwen-veren.
Mijn handen nog volop op verkenning.
Mijn hart, dat je zo kan manipuleren.
Jij laat mij in mijn dromen geloven.
Jij laat ze allemaal uitkomen.
Dat jij, voor altijd bij me blijft moet je beloven.
Want jij hebt mij van mijn adem ontnomen.
Reacties op ‘Van mijn adem ontnomen’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
