Het allerlaatste

Dit is echt het allerlaatste dat ik hier zal schrijven…
Heb niets meer om te gaan verduidelijken…
Mijn schuldgevoel, liefde, gemis,dat ik anders ben dan tevoren,…ik weet en voel dat dus ik hoef het niet meer voor mezelf te doen maar hoop dat er wel iets van dit alles zal achterblijven…
Ik blijf nog wel schrijven want zal haar en mijn kinderen altijd blijven verheerlijken…

Heb hier echt mijn hart en ziel ingestoken…
Mezelf door dit alles leren kennen…
Al mijn fouten en gebreken ingezien, er echt uit geleerd en kan mijn liefde voor mijn gezin niet blijven bewieroken…
Er is niet zo ergs dan hen kwijt zijn toch niet door je eigen schuld maar ik geloof in wat en wie ik nu ben en daar kan ik toch ietwat vrede mee nemen maar zal niet opgeven noch eraan wennen…

Denk dat iedereen die ze gelezen heeft weet dat dit oprecht, eerlijk en puur is..
Iedereen…behalve diegene waar ik zo van hou, die blijft angst en twijfels hebben en ertegen vechten…
Is niet datgene dat ikzelf noch zij willen maar ik kan niets meer doen enkel hopen dat ze het goede in mij ziet en mij een kans wilt geven en vooral in mij wilt en gaat geloven…al mijn gedichten..dat ben ik…dat is wie ik ben en hoe ik denk en voel..dus als het ware een bekentenis…
Jullie niet bij mij hebben of zien is voor mij een levenslange gevangenisstraf…erger dan dit kon je mij niet berechten…

Ben vaak kwaad op jou geweest maar ik zal je nooit haten…
Ook al vind ik wat je gedaan hebt allesbehalve fair tegenover mij, de kinderen maar voor tegenover jezelf…
Wat ik ook schrijf of zeg or whatever maakt toch niets uit…er mogen honderden positieve dingen instaan, jij zal er toch die ene “slechte” zin uithalen en onthouden…dus het mag en kan toch niet baten…
Het spijt mij echt voor alles en ik hou van jullie dat zal nooit veranderen maar als je alles goed hebt gelezen dan weet je hoe dat kwam maar nu ben ik anders, dit is of was een zoektocht naar mezelf…

Maar je hebt mij alle leuke dingen ontzegd met de kinderen en nu Maandag ook nog eens…
Zo ben je niet, je zou ze mij nooit ontzeggen dus denk ik dat je het voor jezelf doet want met iemand anders zijn mening houd je toch geen rekening…
Zoals een ander nummer nemen, wat als er iets dringends of ernstigs is met de kinderen…juist ja hij is hun nieuwe vader…zo zien zij en jij het…zo ineens…
Je hebt geen tijd om na te denken en om bij alles stil te staan maar het is gewoon fout en denk niet dat jij het licht zal zien laat staan een openbaring…

Soit ik weet dat je een echte tang kunt zijn…
Maar dat is geen oplossing…
Weet toch dat je van mij houdt maar het gaat over mijn kinderen en over jou dus kijk eens in de spiegel en bedenk hoe ik mij moet voelen en of je mij nog meer moet gaan straffen…of is dat fijn…juist ja ik heb dat ook vaak gedaan dat is waar maar stop maar al hoor het doet al genoeg pijn…
Heb tijd genoeg gehad om naar mezelf te kijken en mij te ontleden en wat mijn fouten en gebreken waren maar zou zeggen, tijd voor jou om hetzelfde te doen maar blijkbaar heb jij geen fouten en gebreken, je wilt ze gewoon niet zien, word het zo stilaan geen tijd voor verlossing?…

Met woorden ben ik niets…het zijn de daden dat tellen…
Kijk in je hart want dat heb je zeker…
Ook al heb jij je mening en oordeel over mij maar toch ga ik geen oordeel over jou vellen…
Jij en ik weten beter, zal je nooit ontkennen maar ook niet toegeven, je bent groots vanbuiten maar binnenin zo klein…jazeker…

Je kan vechten of je afsluiten maar ontzeg je geluk niet door niet in ons en vooral in mij te geloven…
Ik zal nooit uit je leven verdwijnen dat zou je ook moeten weten…
Soit, ik en jij dat zal nooit uitdoven, ik kan je echt de hemel op aarde beloven…
Nogmaals het spijt mij van alles wat ik gedaan of gezegd heb en ik hou echt van jullie…dat besef ik maar al te goed, ik heb wel degelijk liefde en gevoelens en vooral iets wat jij niet meer kent of hebt…een geweten…