Buiten gesloten

Elke ochtend word ik wakker,
met een heel naar gevoel.
Ik vind ze allemaal een kakker,
ze begrijpen toch niet wat ik bedoel.

Dingen waar ik niets van mag weten,
dingen die niet ´passen´ bij mij.
Alles kan ik wel vergeten,
ik hoor er nu echt niet meer bij.

Ze maken grappen die je kwetsen,
voor mij zijn dat geen grappen meer.
Dan denk je:`Je moet ze lekker laten kletsen!´
Maar dan stoppen ze niet meer.

Keer op keer gebeurd het weer,
Stop ermee, houd nou op!
Ik wil het nu nooit meer!
Voor de allerlaatste keer zei ik weer:
´STOP!´