vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Was alles maar zoals eerst
Vroeger was ik je alles.
nu ben ik niks, het leven is nu zo leeg.
Elke keer zweeg ik als het over je ging.
van buiten lachen van binnen huilen.
al die tijd je kreeg spijt.
Je maakte het uit om een stomme ruzie.
Bij jou was ik wie ik hoorde te zijn.
in jou armen alleen dan voelde ik m'n fijn.
ik vergeef wat je gedaan had.
want nu ben ik zonder je.
en begint alles opnieuw.
Maar we zijn beide ouder.
Je wilt meer, maar ik durf dat nog niet.
Je snapt het niet, ik wil bij je zijn maar ook niet.
ik wil dat je me kust, maar ook weer niet.
ik wil dat je bij me blijft dat is zeker.
en forget het verleden.
Reacties op ‘Was alles maar zoals eerst’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
