Kil
Een leven zonder jullie is donker en kil...
Mis jullie warmte en dat maakt mij stil...
Toch zie ik een lichtje schijnen door mijn mist...
Dat lichtje ben jij, iets dat je al wist...
Sorry van gisteren wou je echt niet kwaadmaken...
Mijn lafheid en wanhoop wilden je echt raken...
Ik dacht nog maar eens niet meer na...
Goed, de gevolgen zijn dan nog desastreuzer erna...
In een bui zeg ik of doe ik dingen die ik niet meen...
Doch ben ik nu terug rustig en sereen...
Wetende dat één slecht "iets" duizend goede dingen vereist...
Snap ik maar al te goed en discipline heb ik nu van mezelf geeist...
Confronterend, hoe ze daar jezelf in een "spiegel" doen kijken...
Heb je het al gestuurd vandaag, sorry dat ik alles op leugens deed lijken...
Werd verdorie op een uur tijd volledig "naakt" gezet...
Daardoor heb jij mij nu van mezelf gered...
Jullie zijn gewoon alles waar ik voor leef...
Weet dat ik mij voortaan met hart en ziel positief blootgeef...
Je weet wat ik voor je voel maar met woorden ben je niets het zijn daden die tellen...
Had je misschien uit het oog verloren toch behoort mijn hart alleen aan jou toe laat mij dat duidelijk stellen...
Zonder jou ben ik helemaal niets...
Ik zie dat allemaal in, hoop dat jij dat ook ziet...
't Verleden dat is niet wat ik/jij wou...
Toekomst...TONEN dat Ik van jullie hou!!!
Ingezonden door
Verwijderde gebruiker
Geplaatst op
17-12-2010
Over dit gedicht
Persooonlijk
Geef uw waardering
Op basis van 20 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.Tags
Liefde PersoonlijkReacties op ‘Kil’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
