dronken vader

Elke dag kwam ik weer boven,
het vuurtje moest weer doven.

Ik liep de kamer in,
ik dacht heeft het leven wel zin.

Ik hoorde mijn vader praten,
ja ik weet het zeker ik wil mijn vader haten.

Hij is weer dronken,
hij heeft teveel gedronken.

Ik dacht ik wil gaan,
maar ik ben te laat hij ziet me staan.

Hij sleurt me mee naar het midden,
oh god ik ga om u bidden.

Mijn vader legt me op de grond,
hij heeft zo'n kort lont.

Hij gaat me weer slaan,
laat me toch gaan!

Hij neemt een hele grote stap,
bam, daar was de eerste klap.

Dag aan dag,
ik vraag me wel eens af of dit mag.

Ik ben toch niet boos op hem,
maar toch neem ik liever de tram.