Te laat

Opgesloten in de badkamer,
met een mes in mijn handen.
Moet ik het doen?
Toch niemand geeft om wat ik doe.
Littekens?, daar geef ik ook niets om.
Vooruit 1 krasje dan.
Misschien toch 2?
Voor ik het weet staan er tien.
Ik zie het bloed over mijn arm druppelen
En ik krijg spijt.
Toch weer, ik beloofde je het niet te doen.
Nu rolt ook een traan over mijn wang.
ik probeer het bloedden stoppen,
maar ik heb diep gesneden.
1.. 2.. 3.. tissues vol,
Eindelijk stopt het.
Ik loop terug naar mijn kamer met de gedachte:

“het begint morgen toch weer van voor af aan “