vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
1 kogel
Daar lig ik dan op de rand van de stoep.
Het enige wat ik hoor is gebrul en geroep.
Een miljoenste geweerschot galmt door de straten.
Alles om me heen is doorboord met gaten.
Ik hou het niet meer vol met de pijn in mijn hoofd.
Alsof 1 kogel men hele lichaam heeft verdoofd.
Het enige wat ik zie is een licht, zo wit.
En mijn enige gedachte is,
wanneer eindigt dit..?
Ingezonden door
Joke P.
Geplaatst op
01-12-2010
Geef uw waardering
Op basis van 6 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.Tags
OorlogReacties op ‘1 kogel’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
