Het Leven een Tranendal
Het Leven moe!
Alle uren van de dag duren soms lang
Alle dagen van de week ik ben bang
Jij ligt steeds maaar in bed
Ik weet dat je het zo niet redt
Wou dat de dokters je konden helpen
Maar je depressies zijn niet te stelpen
Het leven heeft voor jou geen zin
Jij zegt ik wil de hemel in!
Kon ik je maar het geluk gevoel geven
Dan zou je wel verder kunnen met je leven
Jongen ik wou dat je de moed had om te vechten
Alles wat je dwars zit te beslechten
Ik zal het nooit begrijpen het is zo krenkend
Dat je weg wilt.. kon je maar bedenken
Dat diegene die je achterlaat
Ook hun leven vergaat.
MMH.Stevens
Ingezonden door
M.M.H. Stevens
Geplaatst op
21-04-2008
Geef uw waardering
Op basis van 2 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.Tags
Depressief MoeReacties op ‘Het Leven een Tranendal’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
