Een ander iemand

Ik moest veranderen, hield de touwtjes in handen.
En terecht dat blijkt wel uit je huidige manier van handelen.
Niet om het een of het ander,
maar heb ik dit verdient dan
ben je soms een ander, en heb ik dat niet gezien man.
Wie was je dan, of was je jan en alleman.
Je houd jezelf voor de gek, zet je masker af.

Je hield me aan het lijntje, en elke hond blaft.
Maar dat ik zou bijten, zeiken dat had je vast niet verwacht.
Maar fack je lieve lach, zo denk ik nu elke dag.
Je mond is door iemand anders gebruikt, en niet voor het kleutergedrag.

Wie de fack had verwacht dat het zo zou lopen.
Verblind door de vriendschap, werden plots m'n ogen geopend.
Je focus gericht op m'n slechte gewoontes.
In jou ogen dan, maar dat komt vrij onmenselijk over.

Dat het zover moest komen, dat je me straal voorbij zou lopen.
Zonder blikken of blozen,
en ik, snap gewoon niet dat ik lief blijf,
wanneer ik dit gedicht schrijf
en niemand die ziet mij of de pijn.
En kijk, het is niet eens dat ik het niet begrijp,
dat je niks meer voelt,
maar ik ben veel liever dan jij.
En luister jij leerde wat vertrouwen is door mij.

Je bent mij kwijt, of ik jou,
maar jij bent de weg kwijt.
En test mij wat leidt tot je einde.
En de tijd zal het leren of jij je vleugels spreid.
Zonder bij mij terug te keren, aangevreten door spijt.

Maar altijd als ik slapen ga, voel ik dat ik je mis.
ik zou zo graag willen dat ik je los kon laten maar dat gaat niet zolang de klok tikt.