Pijn,

Ik kan het even niet meer aan
laat alles over me heen gaan
Al mijn woede, pijn en gemis,
Samen één vreselijk gevoel,
Dat is wat het is.

Bijna niemand die me helpen kan,
Allemaal bezig met hun eigen plan,
Bezig met hun eigen leven,
Met meer nemen,
En minder geven

Ik merk het best,
ik ben niet klein!
Geen mensen die met mij bezig zijn,
Ze denken allemaal aan zichzelf,
aan hun eigen hemelse gewelf.

Het lijkt of ik niks erg vind,
Ze denken,
Ze is nog klein, het is nog een kind.
Maar dát is slechts schijn,
Alles voel en zie ik,
Ieders blijdschap,
Ieders pijn...

Maar soms ben ik eventjes alleen
Geen anderen meer om me heen
Dan huil ik alles eruit,
Nadat ik me op mijn kamer opsluit.

Als ik klaar ben met huilen en denken,
Dan verlang ik naar iemand die kan schenken,
twee zachte armen om me heen,
Twee lippen die zeggen;
Je bent niet meer alleen.

Als jij dan die gene bent,
Die me door en door kent
Als jij mij dan helpen gaat,
En me niet vallen laat,

Dan zal ik nooit meer alleen zijn,
want ik weet...
Ik deel mijn pijn!