de poort
Als ik denk aan zelfmoord dan open ik een poort
Die de toekomst bepaalt door het verleden de geschiedenis
Opent naar het heden.
Als die poort wordt opengedaan kan ik ervan op aan dat ik
Hier voor goed verdwijn, ik weet; dat dat sommige veel pijn zal doen
Die poort stond ook voor mij open
ik wil deze wereld ontlopen
Niet meer wachten op betere tijden geluk, liefde en vreugde vermijden
Een voet ging over de drempel een polsliteken is nu de stempel
Het mislukte en ik leef voort
Nog steeds vlak naast die poort
Elke dag denk ik eraan,
Voel steeds de drang om door die poort te gaan
ik weet dat het ooit eens misgaat
En dat ik deze wereld verlaat
Als dat ene stapje maar wordt gezet
Als ik nou een keer niet word gered
Is alles dan verhoord?
Ben ik dan eindelijk door die poort?
Ingezonden door
Gwendo
Geplaatst op
23-10-2010
Geef uw waardering
Op basis van 1 stemmen krijgt dit gedicht 1 van de 5 sterren.Tags
VerdrietReacties op ‘de poort’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
