vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Rust Zacht, Lieve Yara
Je Ligt Hier Nu Naast Me, Op Een Doekje.
Met Je Laatste Beetje Kracht,
Blaas Je Jou Laatste Beetje Adem Uit.
Met Jouw Snuitje Op De Grond,
En Je Pootjes In De Lucht.
Je Kunt Niet Meer Staan Of Lopen,
En Het Enige Wat Ik Nog Kan Doen,
Is Hopen.
Je Reageert Helemaal Nergens Meer Op,
Je Bent Gewoon Helemaal Kapot.
Maar Het Is Okee, Je Mag Gaan.
En Je Ligt Nog Steeds Naast Me, Op Een Doekje.
Met Je Laatste Beetje Kracht,
Blaas Je Jou Laatste Adem Uit.
Met Jou Pootjes In De Lucht,
En Je Snuitje Op De Grond.
Lieve Yara,
17 Oktober 2010,
14:19
Heb Jij Het Leven Opgegeven,
Je Kon Niet Meer Verder Leven.
Yara, Ik Ga Je Missen!
Reacties op ‘Rust Zacht, Lieve Yara’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
