samen een
alleen de stilte om me heen,
ik strek m'n armen naar je uit...
maar ik voel me zo alleen,
Alleen je adem laat me leven.
een beetje hoop heb je gegeven,
een moment zonder jou.
Ik lees je smsje voor de duizendste keer,
en ik kan het niet begrijpen, ik snap het nu niet meer..
ik voel me zo leeg en zo koud tegelijk,
ik veeg m'n tranen af en m'n lichaam verstijfd.
ik voel mijn hart, en mijn hart gaat zo tekeer.
en de pijn die ik voel, doet zo ontzettend zeer..
het lijkt zo somber, zo leeg en zo kil,
helemaal alleen, zonder jou, zo stil.
het leven vondt ik vaak o zo machtig
met jou als m'n man...het was zo vaak zo prachtig
maar nu..ik voel alleen de stilte om me heen
ik kan het niet verwerken, ik voel me zo alleen.
ik laat m'n tranen, ik laat ze nu maar stromen
en ik sluit m'n ogen, je verschijnt in m'n dromen
het voelt zo echt, je warmte naast m'n lichaam
maar zeg me..waar is het mis gegaan?
ik voel heel even je hand in de mijne..
en je lippen...o zo langzaam verdwijnen
ik wil geen seconde voorbij laten gaan, want jij en ik,
we zijn zo'n prachtig paar..
Reacties op ‘samen een’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
