gedachten

Mijn gedachten gaan weer uit naar die ene dag,
Toen jij uit mijn buik kwam en ik je voor het eerst zag.
Zo klein, zo stoer en zo mooi,
Dat beeld heb ik altijd voor ogen ,
Alleen heeft het niet gemogen.
We moesten je met heel veel pijn laten gaan,
Je nooit meer zien, lachen,huilen, spelen, lopen en praten,
Want na dat vreselijke gesprek moesten we het hierbij laten.
Dat laatste moment, toen je oogjes open gingen was voor mij goed en gaf me zoveel moed,
Dit was de manier om onze liefde voor jouw te tonen door je te laten gaan.
En hoeveel pijn en verdriet dat ook doet,
Voor mij gevoel gaf je te kennen met dat ene gebaar,
“Ja mam ik vind het goed”
Jij kleine stoere, mooie vent, jouw vergeten doe ik nooit…
Maar misschien kan ik het een plekje geven…. Ooit….