Nachtmerries

Ik ben bang voor het sluiten van men ogen.
Bang, dat alles weer terug komt.
Bang, dat ik in slaap zou vallen en weer in één van die vele nachtmerries zou bellanden, die nachtmerries waar ik zo voor vlucht.

De nachtmerries waar ik alles weer opnieuw beleef.
Ik voel nog steeds dat afschuwelijke hand langs men wang glijden, klaar om zo naar onder te gaan en daar je ding te doen.

Ik haat het!
Ik haat jou!
Ik haat je!

Elke keer toen je wegging, en deed alsof er niks gebeurd was en jij verder kon met je leven, stond ik daar.
Verdoofd, trillend, bang voor wat nog allemaal ging komen.
De tranen rolde over men wangen en kreeg men adem niet onder controle.
De tranen bleven stromen en hielpen me door de nacht.

Zo hulpeloos, zo kwetsbaar.
En nu nog.. nu nog, sluit ik men ogen niet.
Want ik ben bang, zo bang om telkens weer in het zelfde verhaal terecht te komen.
Het verhaal waar jij alle macht over me hebt.
Mijn grootste nachtmerrie..