tranenvallen
Ik zag mijn tranen vallen,
Hoe kon ik mijn leven zo verknallen.
Ik zag alles zo duidelijk.
Ze hadden al die tijd gelijk.
Ik kon wel wensen en hopen.
Maar ik kan mijn toekomst nietontlopen.
Alles gaat te snel.
Alles wat ik nu voel voelt als hel.
Waarom heb ik alles verpest.
Of is dit allemaal een test.
Je kan bewijzen dat ik mischien slap ben.
Of niet alles uit mijn hoofd ken.
Maar een ding mag je weten.
Ik ben wel het meisje die je eerst op kon vreten.
Ik dacht dat ik liefde in je ogen zag.
Dat je me zoende met je stralende lach.
Je lippen waren koud.
Ik had je vertrouwd.
Maar je loog loog zo hard.
Waarom rukte je me fucking apart.
Is het voorskut om van iemand te houden?
& Al die dingen die we samen wouden,
Waren het leugens?
Stuk voor stuk? Of waren het goeie geheugens.
Hoe kon je zo koud zijn,
Ik dacht die is for always de mijn,
Maar onze love, onze vriendschap had geen reden.
Ik heb last van het verleden,
En ben bang voor het heden.
Hoeveel meer pijn moet ik nog leden?
Reacties op ‘tranenvallen’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
