ik zag mijn fout niet

ik zag jou staan,
het was meteen al met me gedaan,
hij was ouder dan mij,
maar toch op een of andere manier pastte hij bij mij

ik ging je opzoeken
maar ik wist dat ik hiervoor zou boeten,
maar toch?
het was liefde, niet voor hem maar wel voor mij

door al dit, ben ik voor school gaan zakken,
niemand die dit verhaal van me wou snappen
ik noemde mezelf een stalker,
wou kappen, maar iedereen zat hierover te grappen,

ik stond alleen, met niemand om me heen.
het ging te ver,
ik wou stoppen,
maar het voelde alsof dit niet zou kloppen

en voordat ik het wist, was het al gedaan,
die ene jongen die kwam eraan.
woedend met zijn vrienden,
ik vond zelf ook dat ik dit verdiendde

ik werd gestalkt, en leerdde voelen hoe het is,
om zelf gestalkt te worden,
maar toch na al dit?
lijk die ene jongen waar het eerst omdraaide,
niks uit te maken,
of al zijn herinneringen beginnen te vervagen,

als hij mij ziet, dan lacht hij weer naar me,
maar weer zo'n fout maken?
nee, ik heb mijn lesje geleerd