Jij kent mijn betere ik

je woorden zijn
een zoete rust
een zachte waterval
die klatert en me kust

je stroomt verkoelend
langs mijn lijf
zinnen maken jouw
verlangen aan mij wijs

we vloeien naar elkaar
kolken als we mengen
in het tederste gebaar
zal extase ons verzengen

je glimlacht me weer
warm als de kou verkilt
en de liefde in het
ogen blikken is verstild

je komt als ik je nodig heb
omarmt me met begrip
haalt het beste in me op
jij kent mijn betere ik