leven zonder jou

waarom moet je het me zo moeilijk maken?
je weet dat je me met 1 glimlach al kan raken.
het is alsof je me niet kwijt wil, maar moet laten gaan
kan je dit zelf dan ook niet aan?
als het dan eindelijk goed met me gaat,
als ik het dan eindelijk een plekje heb gegeven en achter me laat,
verschijn jij altijd weer in mijn leven
al is het maar met kleine dingen; me smsen of me op hyves een respect geven.
ik wil je nog altijd niet kwijt,
maar het wordt minder erg na enige tijd.
maar begrijp je dan niet, dat het de situatie alleen maar lastiger maakt zodra jij weer aandacht geeft?
en dat het gemis dan weer opleefd?
je was mijn beste vriend, mijn steun en toeverlaat,
mijn redder in de nood en mijn maat.
ik weet dat je nog van me houd,
maar het wordt nooit meer zoals het was door 1 grote fout.
een fout waar ik dagenlang om heb moeten huilen,
omdat ik niet meer bij jou kon schuilen.
en toen eindelijk kwam de dag, de dag van uitpraten
we zeiden tegen elkaar dat we om elkaar gaven en elkaar nooit meer alleen zouden laten,
maar ook dat moment was al weer snel voorbij,
en toen kwam het moment dat ik zei;
ik laat je los want dit komt niet meer goed,
waarmee jij het eens was, en wat je nu nog altijd doet;
me proberen los te laten, ook al lukt dat niet zoals je hoopt,
maar laat me nou alsjeblieft met rust, zonder dat je me achterna loopt.
dan kan ik verder, zonder jou,
maar weet wel dat ik nog altijd van je houd.