Een web
In een web gevangen en ik kom er nooit meer uit
Zo stil om me heen… alleen mijn hart maakt geluid
Het zegt wat , maar kan het niet verstaan
Ik zal moeten vechten en achter mijn gevoel moeten aangaan
Zo eng om te weten dat je vecht voor iets dat nooit zal worden zoals jij in gedachten had
Heb al zolang moeten vechten en ik ben het vechten zat
Maar opgeven is een teken van zwakheid en dat laat ik niet toe
Vechten tegen je eigen gevoelens .. het maakt je zo moe
Al die tranen voor iets dat nooit had moeten gebeuren
Het leven is zo zwart / wit , waren het maar kleuren
het leven is een tekening die je zelf zal moeten inkleuren
Je zal vaak uitschieten en buiten de lijntjes gaan
Het zal je herinneren aan de fouten dingen die je hebt gedaan
Pak een gum , veeg het uit
En maak de fout net zolang
Tot dat het binnen de lijntjes is
Dus blijven kleuren tot het eind
En je zal zien dat die traan op het papier langzaam verdwijnt.
Reacties op ‘Een web’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
