Afloop

Er waren van die tijden,
Dat ik aan mijn eigen lot moest lijden,
Dat ik het even gewoon niet meer zag zitten,
En de scheur in mijn eigen hart moest kitten.

Dat scheurtje dat toch zo belangrijk was,
Het schaamgevoel als ik daar stond voor de klas,
En die ene traan die nog steeds van mijn wang glijd,
En nu, ben ik alles kwijt.

Het engitste wat ik ngo heb is dit leven,
Wat ze mooi ingepakt aan mij probeerde te geven,
Maar toen had ik het verpest,
Voor mezelf en de rest.

Ik het alles weg gehaald,
Uit mijn hartje die nu langzaam daalt,
Je zult niet weten wat ik nu voel,
Maar dit verprutste leven, is dat nu mijn doel?

Mijn enigste hoop was vergaan,
Geen energie meer om op de staan,
Ik wou gaan liggen en wegdrijven,
Want ik wil niet meer op deze wereld blijven.