een stil verlegen meisje

Een stil, verlegen meisje,
Daar ziet men mij voor aan.
Maar in m’n hoofd één grote chaos,
Waar zal ik morgen staan?

Zal ik hier nog zijn?
Of heb ik hen verlaten?
Ze zullen het niet weten,
Niemand houdt me in de gaten.

Ik probeer te overleven,
Hoe moeilijk het ook is,
Toch blijf ik het onthouden
Het gaat een keertje mis!

Zo leek ’t een mooie dag.
Maar ja, dat was maar schijn.
Want wat begon met iets moois,
Dat eindigde in pijn.

Dus pakte ik het mes.
Ik was al zo verward.
Bloed mengde zich met tranen,
Voor m’n ogen werd het zwart.

Nee dit is nog niet gebeurd.
Maar het blijft een groot gevecht.
Het zal niet lang meer duren,
En dan, dan is dit echt…