Samen, zoals het hoort te zijn.

Een mooi leven, zeg maar eerder perfect.

Ik zei altijd met veel trots:
Mijn vader en moeder zijn zo gelukkig samen!
Dat gaat nooit meer kapot!
En iedereen steunde me daarin.
Iedereen was er van overtuigd, dat jullie liefde niet zomaar was.

Met veel verdriet en pijn.
Stond jij mijn papa, op te wachten uit school.
Ik kwam thuis na een lange fietsrit.
Je stond al bij de keukentafel.
Je hoefde niets te zeggen, ik wist wat er komen zou.
Je knuffelde me en zei:
Sorry mijn liefste dochter, het gaat hem niet worden.
Ik barste in tranen uit, en dorf je niet aan te kijken.

Dit was het dan.
We waren niet meer samen.
En zullen dat nooit meer zijn.

Het deed me pijn.
Het deed me verdriet.
En er was niemand, maar dan ook niemand.
Die zag wat een schuldgevoel er in mij zat gekweld.

And nobody still knows what i'm going trough.