Ik liep alleen op een brug

Ik liep alleen over de brug
van mijn leven
Zoekend naar net datgene
dat ik niet kon
vinden.

De weg was lang
mijn doorzettingsvermogen kort
Naast mij het water
dat langzaam opborrelde
Steeds opborrelde
hoger en hoger
Tot het me dreigde te overspoelen.

Angstig besefte ik dat ik niet kon zwemmen,
niet wist hoe
Mijn pas versnelde en
voor ik het wist viel ik in een hardrennen
Maar zoals in een droom
waarin je je doel voor ogen ziet,
maar het niet, nooit kan bereiken
Zo leek ook hier de afstand niet
te korten.

Het water likte aan mij enkels,
trok aan mijn knieën en
klom langs de figuur van mijn
bestaan naar boven.

Krampachtig probeerde ik me te verzetten
maar hoe harder ik vocht,
hoe dieper ik verdween in haar golven
Dus ik liet me gaan,
ik liet me gaan
ik had mijn strijd
gestreden.

Gretig nam ze me mee
Een grijns getekend op haar
gezicht,
sleurde ze me tot in het diepste van
haar hart
tot water al was wat ik kende,
al was wat ik zag
Ik opende mijn oren voor haar geluid,
mijn mond voor haar taal
tot we één waren en
ik terug naar boven ging.

Ik liep over de brug
van mijn leven
Zoekend naar net datgene
dat ik niet kon
vinden
Niet wetend dat ik het al
gevonden had.