vergeten

Waarom hebben ze me vergeten en in de steek gelaten. Op het moment dat ik het het meest nodig had kwam niemand opdagen.
Ik dacht dat ik je goed kende, mij zou je niet vergeten. Maar jullie hebben tot mijn verdriet het tegendeel bewezen.
Ik heb erover gehuild en ik voelde me zo alleen, veel verdriet had ik en niemand om me heen.
Pas na een paar dagen kwam je erachter, sommige zelfs helemaal niet, ook degene waarvan ik het het meest wou. Ik zeg het iedere keer steeds zachter.
Het doet nog steeds pijn in mijn hart maar natuurlijk moet ik jullie vergeven, want zonder jullie lijkt het me niet mogelijk om te kunnen overleven.
Al begrijp ik het nog steeds niet en durf ik het niet te vragen, het blijft op sommige tijdstippen me nog steeds dagen.
Dan denk ik, waren jullie maar net als die andere persoon, die me niet vergat en er toen voor me was, dat voelde heel gewoon. Dat jullie dat niet deden begreep ik niet en dat zal ik denk ik ook nooit. Maar één ding heb ik geleerd: je geeft en je wacht en je krijg het terug, ooit.

Ik sluit het nu af en denk er niet meer aan, voor mij zullen jullie altijd blijven bestaan. Wat gebeurt is, is gebeurt en dat kan je niet meer veranderen. Ik kijk vol hoop naar de toekomst en hoop dat dit niet weer gebeurt. Anders ben ik weer degene die huilt en kleurt.