brief aan mijn vader

Aan Mauro,

Soms kan het leven raar lopen
En ik heb altijd zitten hopen
Op dat ene berichtje van jou
Dat je me eens ontmoeten wou

Maar dat berichtje kwam niet
En deed me best veel verdriet
Je weet toch immers van mijn bestaan
Of kun je het verdriet niet nog eens aan?

Ik weet dat het vroeger moeilijk was
Scheiden van mama, en ik was er pas
Ook al heb jij er zelf voor gekozen toen
En ik weet ook dat je er niets aan kon doen

In Italië hoorde jij thuis en mama niet
Het deed jullie toen erg veel verdriet
Samen maakten jullie een beslissing
En misschien was dat wel een grote vergissing

Wie weet komt dat contact wel ooit
Of in het ergste geval misschien nooit
Ik heb de eerste stap nu gezet met een kaart
En ik hoop dat je me veel verdriet bespaart

Het wachten is nu op een bericht van jou kant
Ik weet dat het moeilijk is, allebei in een ander land
Maar toch denk ik dat wij het zouden kunnen
Laten we elkaar dat weerzien toch gunnen…