Memory lane

20 jaar later vraag je mij
om het dekseltje van een doos
welke al heel lang geleden is gesloten
weer te openen

De doos zit inmiddels stevig vast met
diverse hangsloten
de sleutel hiervan heb ik reeds
achter slot en grendel gesloten

Mijn hart lijkt nu verhard
maar is niet van steen
je moet slechts door vele lagen heen
Voor elk jaar een laag erbij
maar dat betekent niet
dat ik er nooit voor jou zal zijn

Alleen van jou houden op
die manier van toen
nee, dat kan ik niet meer
ik begrijp niet waarom je
me nu vraagt dit opnieuw te doen

Het spijt me dat ik jou niet meer kan geven
laat ik heel duidelijk zijn:
ik wil niet dat jij nu jouw leven, toekomst
en relatie voor mij gaat opgeven

Teveel mensen doen we hiermee verdriet
en op basis waarvan?
Jij moet me laten gaan
en ophouden met dromen en hopen
leef je leven nu en niet in het verleden of in morgen