Samen maar toch alleen
Samen maar toch alleen..
Met elkaar maar toch in m'n eentje..
Het is net of ik er buiten hoor
En ze hebben het niet eens door
Het voelt niet goed om alleen te zijn
Want dan voel ik extra de pijn
Maar wat ik ook doe..
Het blijft samen en toch alleen.
Ik kan wel met jullie meelachen
En met julie mee kletsen
Maar hoe kan ik nou iemand zijn..
Die ik helemaal niet ben..
Want ik weet heus wel dat ik mezelf ken
En als je me dan vraagt wat er is..
En of het gewoon is dat ik zo doe
Dan word ik zo moe..
Snap dat ik soms naast m’n schoenen loop,
Ik zit soms zo met mezelf in de knoop.
Laat me dan heel even alleen,
Met mezelf, zonder anderen om me heen.
Ingezonden door
Femke
Geplaatst op
20-05-2010
Geef uw waardering
Op basis van 2 stemmen krijgt dit gedicht 2 van de 5 sterren.Tags
Eenzaamheid VerdrietReacties op ‘Samen maar toch alleen’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
