Zo Alleen

Van buiten is het een vrolijk meisje.
Ze lacht de hele dag.
Het lijkt alsof ze alles heeft.
Geen dag is ze verdrietig.
Denken de mensen om haar heen.
Maar zelf weet ze wel beter.
Van binnen is ze zo ongelukkig en stil.
Ze leeft van verdriet.
Niemand weet wat er van binnen in der om gaat.
Alleen zij.
Ze voelt zich zo alleen.
En zo rot.
Iedereen om der heen heeft iemand.
Haar vrienden vertellen haar alles,
Hoe verliefd ze zijn, over de vlinders in hun buik.
Over hun problemen die ze hebben.
Dat meisje helpt hun met het op lossen van de problemen.
Nooit vragen haar vrienden zich af hoe het met haar gaat.
Vragen niet of ze verliefd is, of ze problemen heeft.
Ze voelt zich zo leeg van binnen.
Ze heeft niemand.
Niemand waarvan zij echt kan houden.
Ze wilt iemand die echt van haar houd.
Die ziet dat ze zich alleen voelt.
Waar zij haar gevoelens bij kwijt kan.
Die haar begrijpt.
Die er in goede tijden en slechte tijden voor haar is.
Waar ze zich zelf kan zijn.
Waar ze zich gelukkig bij voelt.
En voor altijd bij hem zal blijven.
Niemand weet hoe ze zich voelt.
Ze denkt dat niemand haar ooit zal begrijpen.
Ze denk, zal ik ooit een keer me zelf kunnen zijn bij iemand.
Ze weet het niet meer.
Niks zit er mee.
Ze haat het leven.
Ze stopt ermee.