vorige gedicht
vorige gedicht
Niemand
Is er dan niemand om me te steunen als ik weer eens verdrietig ben?
Niemand die ik ken.
Alleen de dieren en planten willen mijn verhaal aanhoren.
Zij zetten mij weer op rechte sporen.
Alles wat ik dacht dat ik had is schijn.
Ik denk dat ik gewoon niet gelukkig mag zijn.
Want altijd als ik mijn leven weer terug wil,
wordt alles weer kil.
Ingezonden door
nimunah
Geplaatst op
15-05-2010
Over dit gedicht
Gemaakt op 23-08-09
Geef uw waardering
Op basis van 1 stemmen krijgt dit gedicht 1 van de 5 sterren.Tags
EenzaamheidReacties op ‘Niemand’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
