vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Verbijsterend
Als je van verbijstering plotseling,
aan de overkant bent beland,
moet je hopen op genade
en een uitgestrekte hand.
Als je met je beide benen,
stevig op Gods bodem staat
en de wind speelt om je oren,
denk je dat dat nooit vergaat.
Als het leven als een ademtocht,
voort raast in een sneltrein vaart,
toont de balans aan 't eind van 't liedje,
dat helemaal niets je bleef bespaard.
Ingezonden door
Hanny Molenaar
Geplaatst op
02-02-2008
Geef uw waardering
Op basis van 2 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
Plotseling GegrepenReacties op ‘Verbijsterend’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
