Anorexia

Het verdriet van een persoon
Van een meisje op het plein
Het verdriet van dat persoon
Is uitsluitend niet gewoon

In haar hoofd al die vragen
Ben ik te dik
Of ben ik te mager

Te lang stilgestaan
Bij die gedachten
Te lang stilgestaan
En wij, te lang gewachten

Boterhammen had ze weggegooid
Ze had niks meer opgegeten
Ik wou haar graag helpen
Maar ze wou niks van me weten

Uitgehongerd op het plein
Ziet ze een bus wegrijden
Vrolijke kinderen stappen uit
En ziet zichzelf alleen maar lijden

Anorexia genaamd
Zegt het stemmetje in haar hoofd
Zeggend tegen haar
Ze word wéér verdoofd

Ze staat voor het raam
Niks meer denkend
Niks meer doen
Laten vallen
Op de stenen
Er vanaf zijn
Van het stemmetje
Genaamd: Anorexia