remembers

Herinneringen komen naar boven.
Waar moet ik eigenlijk nog in geloven?
Het is allemaal zo raar.
Voor mij is het nu gewoon allemaal klaar.
Ik zie door de bomen het bos niet meer.
En opnieuw komen al die herinneringen weer.
Het is net alsof ik er weer helemaal ben.
Dat ik iedereen weer zie wie ik ken.
Maar ook die ene jongen die mij dit allemaal aangedaan heeft.
Zal er ooit iemand zijn die hem dat vergeeft?
Hij heeft mijn hele leven verpest.
En iedereen vind het maar best.
Er zijn zoveel dingen in mijn leven gebeurd.
Waardoor mijn hart is gescheurd.
Ik zie mijn hele leven zwart-wit.
Ik kan niet meer zien hoe het allemaal echt zit.
Ik wou dat ik nooit geboren was.
Veel dingen zie je achteraf pas.
En dan nog al die dingen die ik zie.
Wanneer ik aan iemand vraag zie je dat?, zeggen ze wat? Wie?
Ik ben zo bang voor al die dingen.
Ik weet niet wat ik moet doen als ze me ergens toe dwingen.
Ik kan me niet verweren.
Zal ik dat ooit wel leren?
Dat is een vraag die iedere keer weer terug komt.
Niet dat het leven mij nog iets bomt!!