Sotte voce

Zoveel ssorten verdriet
ik noem ze niet
Maar een, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo'n pijn, maar het afgesnden zijn.

Nog is het mooi, 't geraamte van een blad,
vlinderlicht rustend op de aarde,
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden
niets meer om u te verblijden:
mazen van uw afwezigheid ,
bijeengehouden door wat pijn
en groter wordend met de tijd.

Arm en beschaamd zo arm te zijn.