accepteren

mensen vragen: hoe gaat het?
en ik zeg dan altijd: prima, dankje.
maar in het echt gaat het vreselijk.
natuurlijk kan ik dat nooit zeggen.
mensen verwachten dat ik erover heen ben.
dat ik er niet meer aan denk.
ze zullen het niet gezond vinden dat ik nog pijn heb,
ze zullen het niet begrijpen.
ze weten niet hoeveel pijn het me nog doet,
hoeveel pijn ik voel als ze over je praten.
hoelang de pijn er nog zal blijven,
ze zullen het nooit goed vinden.
dus hou ik mijn mond.