Op naar het morgenlicht

Een fluistering rent langs en doorbreekt de kilte,
die haar dan eindelijk toch verlost van de ijzige stilte.
De stilte die haar omarmde als een zachte deken,
gevormd van tranen die haar niet hebben ontweken.

Van de gevoelens diep van binnen verborgen,
die ze had weggestopt, om te wachten tot morgen,
verbannen, om te leven naast haar weggestopte zorgen.

Nieuwe dagen vliegen aan haar voorbij,
omdat ze leeft met die angst altijd aan haar zij.
Niet-wetend wat het morgenlicht brengen zal,
twijfelt ze, neemt ze het risico op een nieuw en donker dal?

Dat zorgzame, vertrouwde morgenlicht,
dat haar inspiratie geeft voor een nieuw gedicht.
Als een stem die schreeuwt, tegen haar in het duister,
waarvan zij enkel iets hoort, als zacht gefluister.

De oude twijfels roepen haar naam over straat,
ze moet kiezen welke kant ze nu op gaat.
En ze besluit, schraapt al haar vertrouwen bijeen.
Op naar het morgenlicht, samen, nooit meer alleen.


© Nathalie
Waarschijnlijk begrijp je het niet,
er zit wel een boodschap achter,
maar 'k heb het nogal ingewikkeld gemaakt.
En het is nogal onduidelijk en vaag..