Lentekriebels

Daar waar je de Grote Beer in de nacht schilderde
met het topje van mijn vinger,
en de vlinders rond de maan dansten
die alleen daar zo mooi kon schijnen.

Daar waar je beloofde de rest van mijn leven
lieve woordjes tegen me te liegen,
en we werden afgeluisterd door de kriebelende,
misschien waarschuwende grassprietjes in mijn nek.

Daar op die plek, zwevend tussen waarheid
en een leugentje om bestwil,
liggen nog steeds de lentekriebels die je had
voor mij.

Gaan we volgende lente terug?