Alleen gelaten

Alleen.
Fluisterende bomen die zonder geluid vertellen, en kraken bij het waaien van de wind.
Gewoonweg om de tijd te versnellen , zachtjes geurend kille mint.
lege blikken staren in het donker, en vervagen bij het licht
steeds verder door de takken komen , verhelderen jou en je gezicht.

Warmte probeert tot jou door te dringen, maar bevriest op elk moment.
zelfs wanneer de vogels zingen , en jij je eigen ik niet kent.
Elke stap die wordt gemaakt doet jou afdruk dieper kerven,
En de grond die is bezaaid met miljoenen zwarte scherven

Bladeren die vallen wanneer jij wegvaart ,en in gedachten weggezonken.
sla jij telkens om je heen , niet willen weten wat je pad is.
Valt er een stilte dan nog schreeuwen jou oren, om de woorden die ze niet kunnen horen.
Vallend op je knieën , grote ogen in je hoofd. Die vol ontzetting kijken naar wat haar ooit is beloofd.