Dood

Ik kan niet meer leven want jij bent dood.
Ik kan niet meer huilen want ik ben nu groot.
Het enige wat ik denk: het is voorbij
Het is voorbij voor jou maar ook voor mij.
Ik kan echt niet meer leven zonder jou.
Je weet toch dat ik veel te veel van je hou?
Zonder jou ga ik echt kapot.
Ik denk steeds te zien hoe je in de grond weg rot.
Het is grof gezegt en zonder eerbiedt.
Maar het is toch zo? jij bent de gene die ons verliet.
Er is jou veel pijn bespaart.
En ik hoop dat ik de gene ben, die hier als Eerst weer op klaart.
Want ik? ik mis jou heel er veel!
Dit schrijven vind ik moeilijk.
Ik schrijf het met goede herrineringen en een brok in mijn keel.