De boom en de bank

Een herfstdag voorzien van zon en wind,
Waar een ouder echtpaar een zitplaatsje vindt,

Ze plaatsen hun getekende lijven ten rusten,
Op een houten bank, waar ze voor het eerst samen kustten,

De houten bank, in het park, bij hun favoriete boom.
Deze plek, waar het ooit begon, is hun zo gewoon.

Een vlaag wind doet een blad scheiden van hun favoeriete eik.
De wind draagt het blad en voorziet in haar bereik.

De man ziet het blad, en dwaalt uit zijn gedachten.
En herinnert zich wat hij hier jaren geleden van verwachtte.

Stil zwijgend vraagt hij zichzelf af, heb ik het in het leven goed gedaan.
De oudere dame voelt het, en kijkt hem lachend aan.

Ze dankt hem voor de mooie jaren die ze met hem heeft gekend,
en legt dan uit op dat moment,

Lieverd, het leven gaat nooit als in je droom.
Denk maar eens aan onze boom.

De man begijpt haar niet en vraagt waarom,
hun geliefde boom op deze vraag antwoorden kon.

Het blad wat zojuist danste door de lucht,
kwam van onze boom af voor haar vlucht.

De boom staat achter onze bank,
die zelf ook ooit boom was en nu alleen maar plank.

Dat hout van de bomen komt is een gegeven,
net als hoe dankbaar ik ben met jou te mogen leven.

Eo ook al had de eik het blad nog lang niet willen laten gaan,
we weten allemaal dat moment komt er ooit aan.

Als dat moment komt, mijn schat, troost je met de gedachte,
Dat het voor mij veel mooier was dan ik ooit verwachtte...